Onze missie

Wij als militair en veteraan hebben meerdere malen aan den lijve kunnen ondervinden hoe het is om lang en ver van huis te zijn. Ver van huis en haard,  in de hoop dat het thuis allemaal goed verloopt. En dat allemaal terwijl we zelf druk bezig zijn om samen met de maten met gevaar voor eigen leven te vechten voor vrede en veiligheid. Maar het is zeker niet altijd dat het gevaar alleen ver weg ligt. Nee zeker niet. In mijn optiek zijn onze agenten, brandweermannen, ambulancebroeders en andere hulpdiensten dagelijks op “uitzending” in ons eigen Nederland. De straten van het ooit zo vredelievende kikkerlandje verharden, en geweld ten opzichte van onze geüniformeerde hulpdiensten is eerder regel dan uitzondering. Het is simpelweg niet meer te bevatten. Respect is ver te zoeken. Genoeg reden dus om je soms af te vragen als je ‘s morgens je deur achter je dichtslaat, nadat je je partner en kids een afscheidszoen hebt gegeven, of je vanavond weer veilig aan tafel zit bij je gezin.  Het is vreemd maar eigenlijk gaan wij er nooit vanuit dat het fout kan gaan in ons werk en helemaal niet wat zoiets dan voor desastreuse gevolgen zou hebben voor ons thuisfront. De impact is gigantisch en gruwelijk. We willen daar eigenlijk nooit aan denken, want ons gebeurt het niet….denken we…… Helaas dachten minder fortuinlijke collega’s ook zo, maar hadden het helaas bij het verkeerde eind. Zij betaalden de hoogste prijs. Hun thuisfront wel degelijk geconfronteerd met deze nachtmerrie. Helemaal uit het niets een telefoontje of er even iemand langs mag komen omdat men een slecht nieuws bericht heeft voor het gezin. Of dat er plotseling iemand op de stoep staat die met alle mogelijke moeite het verschrikkelijke nieuws probeert over te brengen. Het zal je maar verteld worden dat de liefde van je leven, je zoon of dochter, broer of zus nooit en te nimmer meer thuis zal komen of dat hij of zij de rest van het leven intensieve zorg nodig zal hebben. Het zal je maar gebeuren. Wij proberen ons voor te stellen wat er dan in je om moet gaan. Hoe reageer je. Wat zeg je? Alleen degenen die het daadwerkelijk hebben meegemaakt kunnen vertellen hoe dat voelt en hoe je daar dan mee moet leren leven. Het zal je maar gebeuren. In beginsel besef je het waarschijnlijk nauwelijks. Leeft initieel in een roes en veel zorgen worden tijdelijk even uit handen genomen door de naaste omgeving of de maten vanuit dezelfde werkgever. Hoogstwaarschijnlijk in beginsel veel aandacht van veel mensen. Helaas maar begrijpelijkerwijze zal die aandacht en hulp in de loop van de tijd gaan afnemen. Het besef dat je er steeds meer alleen voor komt te staan komt steeds harder binnen. Realiteitsbesef komt langzaam terug. En dan komt het moment dat jouw enorme verlies en gemis voor de buitenwereld “gesleten” is. Dan sta je er gevoelsmatig echt alleen voor. Maar je wil toch die schouders er weer onder zetten. Kan ook niet anders. Je moet verder want je weet dat HIJ of ZIJ het niet anders zou willen. Gevoelsmatig zal Hij of zij er stiekem altijd zijn. En wij, stichting H.E.A.R.T. zullen proberen om dat gevoel te versterken.

Zoals eerder gezegd kunnen met stichting H.E.A.R.T nooit alle pijn wegnemen van het leed dat is ontstaan door het plotseling wegvallen van mensen, die in de bloei van hun leven, vrijwillig en onzelfzuchtig het hoogste offer hebben gebracht voor orde, vrede en veiligheid. Nee, dat zal ons helaas nooit gaan lukken. Maar wat we wel degelijk gaan proberen, is om hun opofferingsgezindheid en daarmee tevens hun daden en denkwijze in leven te houden en te eren en respecteren door als organisatie onze gezamenlijke sociaal maatschappelijke “schuld” terug te betalen door de achtergebleven personen of gezinnen te omarmen en te ondersteunen in de breedste zin van het woord.  We gaan trachten om het leed iets draaglijker te maken middels het juiste steuntje in de rug. Dit kan financiële steun zijn maar ook zoals Marco het zegt “Het rode fietsje voor de communie”.  Maar denk bijvoorbeeld ook aan een soort van fysieke ondersteuning door mama of papa een dagje te ontzorgen.  De ouder even lekker een dagje wellness op onze kosten en de kleine boeven een dagje uit op de kazerne of bij de brandweer onder begeleiding van vrijwilligers van stichting H.E.A.R.T tot het eindelijk afmaken van een huishoudelijke klus die al heel lang niet afgemaakt kon worden door welke omstandigheid dan ook.

Klinkt allemaal goed toch? Maar je zult begrijpen dat we dit niet zomaar voor iedereen kunnen doen. Gezin de geringe omvang van de stichting moeten en willen we toch wel een gedegen “shifting” maken in de doelgroep en hulpvraag.