Uit het H.E.A.R.T gegrepen!

Jennie Steensma-Strikwerda   maart 2019

De dag dat je afscheid neemt van je geliefde die of naar het werk gaat voor een dag of voor een poos naar het buitenland moet betreft een missie.
Je gaat ervan uit dat je hem/haar weer terugziet in goede gezondheid.

In de nacht van 10 op 11 mei 2004 word ik wakker omdat het geluid van de voordeurbel zich steeds herhaalt.
Na enige aarzeling doe ik de deur open en zie een jonge vrouw voor de deur staan. Zij vraagt mij of ik de vrouw ben van Dave Steensma. Ik bevestig dit en krijg gelijk een onbehaaglijk gevoel.
Samen lopen we naar de huiskamer en eenmaal daar verteld zij mij dat ze moet mededelen dat Dave omgekomen is.
Ik voel me na deze woorden letterlijk leegtrekken en krijg een doof gevoel, mijn oren suizen.
Ik zit een lange tijd voor me uit te staren en vraag op een moment of dit bij een brug gebeurd is, want ik heb de avond ervoor nog met Dave gesproken en hij vertelde mij dat de brug over de Eufraat in As-Samawah beveiligd moest worden.
Dit wordt dan bevestigd.
Na dit moment is niets meer hetzelfde en moet je een weg inslaan die niet te overzien is.
Dit is het begin van een lange nacht, dagen, jaren.

Het is vreselijk om de familie, vrienden en collega’s van Dave te moeten informeren, maar om aan Niek en Luuk te vertellen dat hun vader niet meer leeft is de zwaarste taak die ik ooit heb moeten uitvoeren. Zij zijn dan 5 en 8 jaar.
Er is grote verwarring, paniek en verdriet wat zo ontzettend hartverscheurend is dat dit nooit meer van je netvlies verdwijnt. Dit zit in mijn hoofd en daar kan niemand bij.

Vanaf dit moment draait alles om het naar huis brengen en het afscheid van Dave in goede banen te leiden. Dit gaat o.a. onder leiding van afgevaardigden/collega’s van defensie.
Met name de komst van 4 vrienden/collega’s van Dave hebben hierin voor mij een hele belangrijke rol gespeeld.
Zij kennen hem ontzettend goed en vullen met ons vele niet te overziende keuzes in.
Ik voel momenten van paniek en denk tijdens overlegmomenten; waar gaat dit over want Dave is nog niet eens thuis en we hebben hem nog niet kunnen zien. Alles is zo onwerkelijk.
Toch moet je beslissingen nemen en deze kun je maar eenmaal doen dus doe je dat vanuit je gevoel op dat moment.
Niek en Luuk spelen dan ook een grote rol in het maken van de rouwkaart en Niek zoekt een muzikaal nummer uit waaraan hij met zijn papa een mooie herinnering heeft.
Bij het moment van weerzien van Dave krijg ik de bevestiging van de realiteit die je nog niet kan bevatten.
Samen met de kinderen bij papa kijken is een emotionele rollercoaster. Hieraan woorden te geven is moeilijk.
Met onze vrienden en collega’s hebben we vele herinneringen gedeeld met een lach en een traan.
Nadat Dave 2 dagen thuis is moeten we allemaal wederom afscheid nemen. Dit is snel, veel te snel.
Het is een groots en warm afscheid waarin ook de “mannen” die Dave hebben thuisgebracht vanuit Irak een voor mij een diepe indruk achterlaat. Zij zijn nog zo jong en de impact is van hun gezicht af te lezen. Wat ook zij doormaken en gezien hebben is ongekend.

Na de uitvaart probeer ik samen met de kinderen stap voor stap het leven weer op te pakken. Dit gaat niet vanzelf en we komen vele hobbels tegen, bijv. het gevoel dat Dave elk moment kan thuiskomen van missie. Dit gevoel heeft lange tijd geduurd.
Ook moet ik mezelf weer leren kennen want alle beslissingen moet je nu zelf nemen en dus hierop vertrouwen. Dit is voor mij lastig en kost tijd.
Daarnaast komt o.a. het proces aangaande de daders die opgepakt zijn, een bezoek aan Irak, een onderzoeksrapport, herdenkingen en vele interacties.
Gelukkig krijg ik/we vanuit onze directe omgeving en defensie goede ondersteuning. Dit gevoel is heel fijn en onmisbaar voor ons.
Wat voor mij ontzettend belangrijk is, ook na jaren, dat je respect voelt voor de herinneringen en het gemis van je dierbare. Je draagt deze namelijk altijd, op welke manier dan ook, bij je.
De processen die hieraan verbonden zijn lopen niet automatisch synchroon tussen jezelf en bijv. je kinderen.
Eenieder gaat hier doorheen als de tijd daar is. Deze tijd moet je gegund worden.